Wiszniów w Polskim Atlasie Etnograficznym

Wiszniów po wojnie został spalony i zdewastowany. Pozostał kościół, stara szkoła, ruiny w folwarku, organistówka. Do powojennego Wiszniowa powrócili mieszkańcy, a z czasem osiedlali się kolejni. Jak się im wiodło? Jak wyglądała wieś w pierwszych latach po wojnie?

Niewiele zachowało się z tamtego okresu: kilka starych chałup, spichlerz, a zdjęć niewiele i na nich nie sposób poznać, kto na nich jest. W XXI wieku znalazły się jednak narzędzia i możliwości przywracania przeszłości. Powstała grupa na Facebooku "Stare zdjęcia z Wiszniowa", w której umieszczono wiele niepublikowanych wcześniej zdjęć z czasów po wojnie (lata 50-60 XX wieku). Kolejna grupa i strona "Kresy Bliskie" przywraca pamięć o regionie i angażuje w poszukiwania informacji o przeszłości Wiszniowa, Mircza czy Dołhobyczowa. I tu należałoby kończyć gdyby nie to, że nagle pojawiły się nieznane zdjęcia z lat 1965 - 1969 z Polskiego Atlasu Etnograficznego autorstwa Janusza Bohdanowicza. Zdjęcia przedstawiają kilka chałup i budynków gospodarczych. Niby niewiele, ale to jedyne takie zdjęcia pokazujące jak wyglądały chaty mieszkańców oraz ich najbliższe sąsiedztwo. 

 

1965 r. chałupa w Wiszniowie

1965 r. jedyna ocalała chałupa sprzed 1939 r.

1965 r. nowy dom

1965 r. chałupa i sad

 

1965 r. nowa chałupa

Zobacz także:

1. Polski Atlas Etnograficzny w Federacji Bibliotek Cyfrowych 

https://rcin.org.pl//dlibra/metadatasearch?action=AdvancedSearchAction&type=-3&val1=location-administrative-unit-present:%22Wiszni%C3%B3w%2C+pow.+Hrubieszowski%2C+woj.+Lubelskie%22&ipp=64

Pamiątki, wspomnienia, legendy Wiszniowa cz. 7. Stara szkoła

Drewniany budynek starej szkoły powszechnej zbudowany został w końcówce XIX wieku (kronika szkolna podaje datę 1897 r.), ulokowany jest do dziś w pobliżu kościoła. Szkołę wybudowała społeczność Wiszniowa. Szkoła funkcjonowała aż do wybuchu I wojny światowej, wówczas szkołę zamknięto. Od 1918 r. zaczęto nauczanie w języku polskim. Przez całe XX - lecie międzywojenne szkoła działała i służyła polskim dzieciom, aż do wybuchu II wojny światowej. Od tego czasu nauczano w niej tylko w języku ukraińskim. Budynek zaczął służyć znowu Polakom po wojnie w 1947 r. i aż do lat 70. XX wieku kiedy oddaną nową, większą szkołę. 

 

Stara szkoła w Wiszniowie

Stara szkoła to drewniany budynek o dwuspadowym dachu, postawiony na podmurówce, wejście do środka prowadzi po schodkach przez ganek. 

Budynek starej szkoły liczy cztery izby, dwie sienie, komórkę i piwnice. Budynek objęty jest częściową ochroną konserwatorską, jest własnością parafii św. Stanisława. Dziś pełni on funkcję składzika, pozostaje przez to zaniedbany. Stanowi sporą wartość historyczną, jest jednym z nielicznych zachowanych budynków sprzed obu wojen i z XIX wieku. Być może w przyszłości zostanie odnowiony i będzie atrakcją turystyczną regionu.

Stara szkoła w Wiszniowie

Zobacz także:
1. Dzieje miejscowości gminy Mircze, powiat hrubieszowski, J. Niedźwiedź, E. Niedźwiedź, E. Prusicka- Kołcon, M. Kołcon, L. Szopiński, Mircze - Zamość 2008
2. Kronika szkolna - https://spwiszniow.edupage.org/a/historia
4. Wikipedia - Wiszniów

Pamiątki, wspomnienia, legendy Wiszniowa cz. 6. Drewniak i pozostałości po dawnym dworze.

Dwór Kiełczewskich na fotografii z około 1910 r. to parterowy modrzewiowy budynek, który został spalony w trakcie I wojny światowej lub wg. niektórych relacji w 1920 r, w czasie wojny polsko - bolszewickiej. 

Dwór Kiełczewskich z około 1910 r.

 

W latach powojennych, w 1948 r. w miejsce spalonego dworu postawiono, przeniesiony z innej miejscowości, drewniany budynek nazywany lokalnie drewniakiem. 

Drewniak był drewnianym parterowym domem na podmurówce z dwoma gankami i wejściami do środka od strony frontowej. Z tyłu budynku znajdowały się także dwa wyjścia. Budynek o dwuspadowym dachu liczył około ośmiu pokoi, czterech sieni, dwóch komórek.Mieszkało tam kilka rodzin. Zamieszkiwali go pracownicy zakładu rolnego, który powstał w miejsce przejętego przez państwo majątku ziemskiego. Budynek ulokowany został na miejscu dawnego dworu, na jego fundamentach. Nieopodal znajdowały się stajnie i park dworski. Do dziś nie zachowało się zdjęcie budynku.

Po dworze, a także po drewniaku zostały tylko zakopane przed laty fundamenty i piwnice. W okolicy poza miłorzębem dwuklapowym nie ma śladu dawnego ogrodu ani parku dworskiego. Dziś w to miejsce prowadzi asfaltowa droga, w pewnym momencie żwirowa. Miejsce dawnego dworu zajmują garaże i budynki gospodarcze. Po dawnych czasach świetności nie ma już śladu.

Miejsce dawnego dworu dziś

Opracowano na podstawie przekazów mieszkańców Wiszniowa. 

 

Zobacz także:
1."Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo bełskie. Ziemia chełmska województwa ruskiego, t. 6, R. Aftanazy, Wrocław 1995, s. 269-270.
2. Dzieje miejscowości gminy Mircze, powiat hrubieszowski, J. Niedźwiedź, E. Niedźwiedź, E. Prusicka- Kołcon, M. Kołcon, L. Szopiński, Mircze - Zamość 2008
3. Kresy Bliskie - Facebook
4. "Straty i zniszczenia poniesione w zabytkach nieruchomych w okresie I wojny światowej na obszarze województwa lubelskiego (w jego aktualnych granicach). Raport" - Marzena Gałecka

Pamiątki, wspomnienia, legendy Wiszniowa cz. 4. Ukryty grobowiec

Nieopodal kościoła, za dzwonnicą zakopany jest grobowiec rodzinny. W grobowcu według przekazów znajdowało się co najmniej kilka trumien. Według tych przekazów spoczywają tam Świeżawscy, którzy byli właścicielami Wiszniowa na przełomie XVIII i XIX wieku. 

Rodzina Świeżawskich posiadała wiele majątków, a dobrze zachowany grobowiec Świeżawskich znajduje się na cmentarzu w Oszczowie. Swieżawscy byli fundatorami cerkwi w Wiszniowie w końcówce XVIII w., dlatego mogli być pochowani przy cerkwi. 

Wśród trumien w grobowcu były także te dziecięce, co szczególnie interesowało odwiedzające to miejsce ciekawskie dzieci. Z tego też powodu grobowiec zasypano na przełomie lat. 70. i 80. XX wieku o czym coraz mniej współczesnych pamięta.

Czy był to faktycznie grobowiec Świeżawskich tego nie wiadomo. Świeżawscy sprzedali majątek w pierwszej połowie XIX wieku rodzinie Kiełczewskich, którzy byli także fundatorami nowej, istniejącej do dziś cerkwi. A może w grobowcu spoczywały szczątki innej rodziny... Tego już nikt nie pamięta. 

Grobowiec jest zakopany, znajduje się za dzwonnicą

 

Opracowano na podstawie przekazów mieszkańców Wiszniowa.

Zobacz także:
1. Otwarte zabytki

Pamiątki, wspomnienia, legendy Wiszniowa cz. 3. Nieistniejąca zabudowa - fundamenty

Z dawnej zabudowy Wiszniowa (poza kościołem i szkołą) pozostało niewiele, są to figury przydrożne, grobowce na cmentarzach, a także fundamenty przedwojennej zabudowy. 

W rejonie kościoła, z tyłu za starą szkołą, znajdują się zachowane fundamenty dawnego budynku lub zespołu budynków. W tym rejonie w otulinie obecnego sadu owocowego znajdowały się zabudowania folwarczne, może to ich pozostałości.

Pozostałości fundamentów w rejonie kościoła

Z kolei na polu nieopodal plebanii znajdowała się dawna organistówka, gdzie mieszkał prawosławny kościelny. Budynek rozebrano po wojnie w 1947 r. i nie zachowały się jego fotografie, więc nie wiadomo jak wyglądał. Dziś to miejsce porastają krzewy i drzewa.

Pozostałości dawnej organistówki

Fundamenty dawnej zabudowy (prawdopodobnie domu mieszkalnego) znajdują się przy drodze na cmentarz obok przydrożnego krzyża. 

Zarośnięte fundamenty dawnej zabudowy

Wszystkie zabudowania można znaleźć na starych przedwojennych mapach. Działki należą do parafii (pozostałości organistówki oraz dawnej zabudowy w rejonie kościoła) lub gminy (fundamenty przy drodze do cmentarza). 

Fragment mapy z 1929 r.

Fragment mapy z 1941 r.

 
Opracowano na podstawie przekazów mieszkańców Wiszniowa.

Zobacz także:
1. Google Maps
2. Stare mapy w serwisie Mapster
3. Kresy Bliskie - strona na Facebooku
4. Wiszniów - strona na Twitterze

Pamiątki, wspomnienia, legendy Wiszniowa cz. 2. Figura Matki Bożej przy kościele św. Stanisława

Figura Matki Bożej pochodzi z 1908 r. i znajduje się przed kościołem św. Stanisława. Poprzednio znajdowała się za kościołem wśród krzewów i drzew. Jej pierwotną lokalizacją były tereny dawnego majątku Kiełczewskich (być może był to park dworski), które po wojnie były ogródkiem przy osiedlu mieszkalnym przy późniejszym zakładzie rolnym. 

Legenda głosi, że figura została ustawiona na grobowcu zakochanej w młodym dziedzicu dziewczyny. Inne przekazy sugerują, że był to grobowiec obojga zakochanych, którzy nie mając zgody rodziców na zaślubiny (chłopki z synem dziedzica) popełnili samobójstwo i zostali pochowani razem. 

Na cokole figury, z tyłu, widnieje data 1908 r., co może oznaczać że została wzniesiona po ukazaniu się dekretu tolerancyjnego cara i może być wotum dziękczynny mieszkańców majątku. 

Figura została odnowiona przez proboszcza Michała Słotwińskiego pod koniec lat 90. XX wieku.

Zabytkowa figura Matki Bożej

 Opracowano na postawie przekazów mieszkańców Wiszniowa.

Zobacz także:
1. Pejzaże Wiszniowa - strona na Facebooku
2. Wiszniów - strona w Wikipedii
3. Google - Maps
4. Flickr Wiszniów

Pamiątki, wspomnienia, legendy Wiszniowa cz. 1. Przydrożny krzyż z początku XX wieku

Krzyż żeliwny na cokole ulokowany jest przy drodze prowadzącej do kościoła pw. św. Stanisława. Pochodzi prawdopodobnie z początku XX wieku i można podejrzewać, że został wzniesiony jako wotum dziękczynne przez mieszkańców wsi za ukaz tolerancyjny cara z 1905 r. Według innych przekazów został wzniesiony w podzięce za zniesienie pańszczyzny. 

Krzyż znajduje się dalej od drogi, lecz przed wojną znajdował się na skrzyżowaniu dróg (dziś nieistniejących) przy dawnych zabudowaniach wiejskich Wiszniowa. W tym miejscu ostał się tylko sam krzyż.

Zabytkowy krzyż w Wiszniowie

 

Opracowano na podstawie przekazów mieszkańców Wiszniowa.

Zobacz także:
1. Kresy Bliskie - strona na Facebooku
2. Google Maps
3. Flickr - Wiszniów

Wiszniów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich

Krótka notka w "Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich" rzuca światło na majątek w Wiszniowie. Wynika z niej, że Wiszniów w ostatniej ćwierci wieku XIX dzielił się na dwa folwarki: Wiszniów A i Wiszniów B. W Wiszniowie znajdowała się szkoła początkowa, cerkiew parafialna, wiatrak, urządzony las. 

Wiszniów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego

 Bibliografia:

1. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XIII, s. 624 http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_XIII/624

Akt nadania Wiszniowa Mikołajowi Mnichowi.

Jedna z pierwszych wzmianek o Wiszniowie pochodzi z 1435 roku, kiedy to książę mazowiecki Kazimierz, władający ziemią bełską, nadał wieś Mikołajowi Mnichowi z Grąbca, marszałkowi swego dworu. Działo się to w Uhrynowie 16 czerwca 1435 roku. Mikołaj Mnich, nazywany też Mikołajem z Wiszniowa, wymieniany jest jako pierwszy znany właściciel Wiszniowa. 

Akt nadania Wiszniowa Mikołajowi Mnichowi z 1435 roku

Bibliografia:
1. [Kazimierz książę mazowiecki nadaje Mikołajowi de Grampcz (z Grąbiec?) marszałkowi swego dworu wsie: Wiszniów i Manastir w powiecie bełskim oraz Nowe Sioło i Szyczewo w powiecie lubaszowskim na wieczyste posiadanie]https://polona.pl/item/kazimierz-ksiaze-mazowiecki-nadaje-mikolajowi-de-grampcz-z-grabiec-marszalkowi-swego,NTgwMjEyNjM/0/#info:metadata
2.  Wiesław Bondyra, Słownik historyczny miejscowości województwa zamojskiego, Lublin - Zamość 1993, oai:biblioteka.teatrnn.pl:8806
3. Marcin Piotrowski „Grodzisko w Posadowie i jego konekst” [w] "Rocznik Tomaszowsk"i 4, 2015, s. 21-22. http://www.ttr-tomaszow.pl/rt/rt_2015.pdf?fbclid=IwAR2HxJaiQl5EyALQsm52ukBlhRSFd_OmqIT4kTQ4KaH0HsKgFiyKlxbc_yE

Wiszniów w XVI wieku

W serii: "Źródła Dziejowe (Warszawa); t. 18,1; Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym; t. 7, cz. 1, Ziemie ruskie: Ruś Czerwona" Aleksandra Jabłonowskiego z 1902 roku odnaleźć można informacje o Wiszniowie. Obie dotyczą podatków i sytuacji gospodarczej. Właścicielem ziemskim w 1578 był Makosiej, a Wiszniów w roku 1531 należał do parafii rzymskokatolickiej w Nabrożu, co też zostało odnotowane.

 

 

Bibliografia:
1. A. Jabłonowski,"Źródła Dziejowe (Warszawa) ; t. 18,1; Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym; t. 7, cz. 1, Ziemie ruskie: Ruś Czerwona", Warszawa 1902. http://bc.wbp.lublin.pl/dlibra/docmetadata?id=8929&from=pubstats&fbclid=IwAR2VJ12AQijcif-Lu3FRQFuBNQhp9-nLANLrmyG-4Yut2iDaBW1dIYjFDC8

Wiszniów w Księdze Adresowej Polski 1930

W "Księdze Adresowej Polski (wraz z w. m. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa" za rok 1930 można odnaleźć następujące informacje o Wiszniowie:

Wieś i kolonia, gmina Mircze, powiat Hrubieszów, sąd pokoju Hrubieszów, sąd okr. Zamość.

826 mieszkańców. Kolej: (8 km) Tuczapy, urząd pocztowy i telefoniczny: Kryłów, urząd telegraficzny: Hrubieszów

Właściciele ziemscy: Jaroszyńska Zofia (273 ha), Piątkowska Maria, dzierż. (430 ha).
Blacharze: Leszczyszyn E.
Kowale: Barański F. 
Mleczarskie zakłady:  X "Dobrobyt"
Spożywcze artykuły: Kahan N - Nudel (Nudal?) N.
Stolarze: Dmitruk E.
Szewcy: Humeniuk O.
Wiatraki: Jaroszyńska Z. - Procydym J.

 

Bibliografia:
1. "Księga Adresowa Polski (wraz z w. m. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa 1930." http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/applet?mimetype=image%2Fx.djvu&sec=false&handler=djvu_html5&content_url=%2FContent%2F11649%2Fdirectory.djvu&fbclid=IwAR1xHMpd404oHb1nOcbpE_HUyzlGA9dyHUGQRXaZ5iUXq7v5ejyplC-fpGc

Dwór w Wiszniowie

W swojej monumentalnej monografii "Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej..." Roman Aftanazy zamieścił opis dworu w Wiszniowie, w którym mieszkali na przełomie XIX i XX wieku Kiełczewscy herbu Pomian. Dwór w Wiszniowie nie był wielkich rozmiarów, modrzewiowy, wybudowany prawdopodobnie na początku XIX wieku. 

"Budynek o planie prostokąta miał jedną kondygnację i znaczną podmurówkę kamienną. Z czasem do jednego z boków krótszych dodano niewielkie dwuosiowe skrzydło, podobne dla symietrii miało stanąć z drugiej strony, ale nie zostało nigdy zrealizowane. Dom miał ściany zewnętrzne nietynkowane i dość wysoki dach podbity gortami. Główne wejście do niego od strony podjazdu poprzedzał ganek z daszkiem na kolumienkach. Wzdłuż całej strony ogrodowej biegła weranda nakryta także nasuniętym na nią dachem wspartym na smukłych drewnianych filarach. Z werandy do ogrodu wiodło kilkanaście szerokich kamiennych stopni. Zarówno główne drzwi wejściowe, jak ogrodowe porte-feretre ujmowały ozdobne, na biały kolor lakierowane obramienia. W szerokich profilowanych ramach mieściły się również prostokątne okna. Miejsce skrzydła nie wybudowanego zajmowała niewielka, całkowicie z trzech stron oszklona oranżeria. Dom mieścił około 10 pokoi. Większość z nich miała urządzenie stylowe, zabytkowe, wykonane głownie z mahoniu. Ściany zdobiły obrazy, przeważnie w postaci portretów rodzinnych. Zgromadzono też we dworze trochę innych dzieł sztuki oraz bibliotekę. Zdaje się, że wszystko to spłonęło w 1920 r. 

Do otoczonego starym ogrodem dworu wiodła szeroka, obsadzona drzewami liściastymi aleja długości kilkuset metrów. U jej początku stała neogotycka brama wjazdowa, złożona z czterech murowanych z cegły słupów dekorowanych wyrobionymi z tynku płycinami i gzymsami, zwieńczonymi krenelażem. Dwa z nich - środkowe - z szerszym między nimi prześwitem dla pojazdów, były znacznie wyższe i bardziej masywne niż boczne, na których umocowano furty dla pieszych."

Dwór w Wiszniowie około 1910 roku

Brama wjazdowa do majątku

Bibliografia:

1. R. Aftanazy, "Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo bełskie. Ziemia chełmska województwa ruskiego, t. 6, Wrocław 1995, s. 269-270.

2.  "Straty i zniszczenia poniesione w zabytkach nieruchomych w okresie I wojny światowej na obszarze województwa lubelskiego (w jego aktualnych granicach). Raport" - Marzena Gałecka

3. "Wieś Ilustrowana", listopad 1910, s. 13.

Wizytacja wiszniowskiej cerkwi 1775

W 1775 roku odbyła się wizytacja greckokatolickiej parafii w Wiszniowie, właścicielami wsi byli wówczas Michał Radecki i Franciszek Świeżawski, a parochem cerkwi był ks. Grzegorz Chraszczewski. Cerkiew była "w ścianach dobra w oknach dachach reparacji potrzebująca. Wewnątrz ołtarzami, obrazami przyozdobiona."


Bibliografia:
1. Archiwum Państwowe w Lublinie. Chełmski Konsystorz Greckokatolicki. Wizytacje dziekańskie i inwentarze cerkwi w dekanatach: strzemieleckim, włodawskim, tyszowieckim, szczebrzeskim. 35/95/0/5/122, https://szukajwarchiwach.pl/35/95/0/5/122/skan/full/htCKZ79jDBuqyvreyrW9hg?fbclid=IwAR38GzCaFNrlBXhlDC_Js7LlbZ09uq5vVGH3aIaxwvn9U9lratS5JcFr3ws

Wiszniów w prasie

Gazeta Warszawska, 1825, nr 85

Codzienny Kurjer Lubelski. 1914, nr 126 (231)

Głos Lubelski", 8 lipca 1922 roku, Nr 184, Rok IX, s. 2

Bibliografia:
1. Gazeta Warszawska, 1825, nr 85 https://polona.pl/item/gazeta-warszawska-1825-nr-85-28-maja,Mjg1MDU5NjE/#info:metadata
2. Codzienny Kurjer Lubelski. 1914, nr 126 (231) http://dlibra.kul.pl/dlibra/docmetadata?id=37643&from=&dirids=1&ver_id=&lp=1&QI=
3. Głos Lubelski", 8 lipca 1922 roku, Nr 184, Rok IX http://bc.wbp.lublin.pl/dlibra/plain-content?id=14747&fbclid=IwAR0GH0NbGKd9LDrIF97T80urTaG7foTYYY7LFcNz6aByEgASaHfRL8IaRTM

Wiszniów na starych mapach

Austriacka mapa z 1876 r.

Austriacka mapa z 1909 r.

Niemiecka mapa zaboru rosyjskiego z 1915 r.

Mapa taktyczna Polski z 1929 r.

Mapa z 1941 r.

Bibliografia:
1. Serwis Mapster, http://igrek.amzp.pl/result.php?cmd=pt&locsys=1&uni=-759307&box=0.0001&hideempty=on
2.Polona, https://polona.pl/search/?query=mircze&filters=public:1

Krótka historia Wiszniowa

Jak podaje Wikipedia, Wiszniów (ukr. Вишнів) to dawna wieś szlachecka w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Mircze. Wieś stanowi sołectwo. Integralną częścią wsi jest pobliski Korczunek. Jak czytamy dalej, Wiszniów położony jest na południowo – wschodnim skraju gminy Mircze, nad rzeką Bukową na pograniczu Kotliny Hrubieszowskiej i Grzędy Sokalskiej. Najwyższym punktem Wiszniowa, a także całej gminy jest wzniesienie o wysokości 263,7 m n.p.m. Wieś głównie o charakterze rolniczym i sadowniczym ze względu na bardzo dobre warunki do prowadzenia produkcji rolniczej. Niewielki naturalny zbiornik wodny znajduje się w Korczunku (Karczunku), ponadto jest tam kilka sztucznych zbiorników wodnych przeznaczonych na stawy hodowlane. Na północy wsi znajduje się urządzony las mieszany. Na terenie wsi występuje zabudowa zagrodowa, znajduje się tam także osiedle bloków mieszkalnych. Wiszniów sąsiaduje ze wsiami gminy Mircze: Dąbrową, Radostowem, Starą Wsią, Wereszynem oraz wsiami gminy Telatyn: Wasylowem i Poturzynem. Od Hrubieszowa Wiszniów oddalony jest o ok. 26 km, od Lublina ok. 142 km, od Zamościa (dawne miasto wojewódzkie) ok. 47 km, od Warszawy ok. 320 km. Najbliższe przejście graniczne z Ukrainą znajduje się w Dołhobyczowie i oddalone jest o ok. 15 km. Wiszniów jest drugą pod względem liczby ludności wsią w gminie Mircze. W 2015 roku według danych gminy Mircze liczba mieszkańców wyniosła 537 osób, w 2011 według Narodowego Spisu Powszechnego 584 osoby.

Pierwsze wzmianki o Wiszniowie pochodzą z 1396 roku. W latach 1426-1435 wieś należała do Mikołaja Mnicha z Grąbca, starosty bełskiego; należała również do niego w 1457 roku. Mikołaj Mnich wymieniany jest w dwóch znanych dokumentach jako właściciel Wiszniowa. Pierwszym z nich jest dokument z 24 października 1426 r., w którym Siemowit, Trojden i Władysław, książęta Mazowsza i Rusi, określają granice należących do Gotarda z Falęcic wsi Rożdżałów, Perespa i Rudno. Drugim zaś jest wystawiony w Uhrynowie 16 czerwca 1435 roku akt nadania przez księcia płockiego i bełskiego Kazimierza wsi Wiszniów i Monaster oraz Nowe Sioło i Syców w posiadanie swemu marszałkowi. W roku 1483 Wiszniów należał do Jana Makosieja Młodszego, w 1564 roku właścicielem wsi był Maciej Makosiej, wojski bełski. W tym też roku wieś posiadała 5 łanów (84 ha) gruntów uprawnych.

W 1827 roku w Wiszniowie znajdowało się 78 domów i wieś zamieszkiwało 393 mieszkańców. Pod koniec XVIII wieku właścicielami Wiszniowa byli Świeżawscy, którzy sprzedali Wiszniów Sewerynowi Kiełczewskiemu w pierwszej połowie XIX wieku. Kiełczewscy mieszkali w modrzewiowym dworze z początku XIX wieku. Według „Leksykonu historycznego...” dwór w Wiszniowie zniszczony został w okresie I wojny światowej, według R. Aftanazego w „Dziejach rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej...” dwór spłonął w 1920 r. Ze Słownika geograficznego wynika, że Wiszniów był podzielony na wieś i dwa folwarki: Wiszniów A i Wiszniów B. Według Spisu Powszechnego z 1921 roku we wsi znajdowało się 105 domów, a liczba ludności wynosiła 622 mieszkańców, w tym 27 Żydów i 422 Ukraińców. Majątek ziemski w 1930 r. liczył 392 ha, dzierżawił go S. Bazewicz. W ostatnich latach przez końcem II wojny światowej dzierżawcą Wiszniowa był Wacław Banaszkiewicz. W 1944 roku w trakcie akcji Ukraińców z organizacji nacjonalistycznych wymierzonych przeciwko Polakom, większość mieszkańców Wiszniowa zbiegła po ostrzeżeniu o planowanym ataku do sąsiedniego Poturzyna, lecz tam wszyscy zostali zamordowani, a Wiszniów został niemal doszczętnie spalony. Po wojnie szlachecki majątek rozparcelowano i utworzono w jego miejsce państwowe gospodarstwo rolne. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego. 

Pierwszym znanym właścicielem był Mikołaj Mnich, po nim Jan Makosiej herbu Prawda, Mikołaj i Jan z Wiszniowa, Stanisław Nagurski herbu Ostoja, Mikołaj Koc, Stanisław Radecki, Michał Radecki, Franciszek Świeżawski, Mateusz Świeżawski, Jan Grabowski, Aleksander Grabowski, Hipolit i Jan Świeżawski, Seweryn Kiełczewski, Tadeusz i Józef Kiełczewscy, Zofia Jaroszyńska.

Kościół św. Stanisława w Wiszniowie

 Bibliografia:

1. Opracowanie na podstawie Google Maps www.google.com/maps/place/22-530+Wiszniów
2. STRATEGIA ROZWOJU GMINY MIRCZE NA LATA 2015-2020 https://ugmircze.bip.lubelskie.pl/upload/pliki//0STRATEGIA_ROZWOJU_GMINY_MIRCZE_2015_2020.pdf
3. Wieś Wiszniów (lubelskie) » mapy, nieruchomości, GUS, szkoły, kod pocztowy, atrakcje, regon, edukacja, kierunkowy, demografia, przedszkola, tabele, statystyki, zabytki, drogi ..., www.polskawliczbach.pl [dostęp 2018-12-09] (pol.).
4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
5. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
6. Polona, polona.pl [dostęp 2018-12-09].
7. Marcin Piotrowski „Grodzisko w Posadowie i jego konekst” [w] Rocznik Tomaszowski 4, 2015
8. Słownik historyczny województwa zamojskiego
9. Ród Świeżawskich, www.szpejankowski.eu [dostęp 2018-12-19] (pol.).
10. Województwo lubelskie w 15 tomach „Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich” Filipa Sulimierskiego, Bronisława Chlebowskiego, Władysława Walewskiego 1880-1904.
11. Mapa majątków ziemskich na Lubelszczyźnie - Ziemiaństwo na Lubelszczyźnie. Wirtualna podróż w czasie - Teatr NN, teatrnn.pl [dostęp 2018-12-09] (pol.).
12. Z rodzinnego albumu. Z duchami w tle, www.gazetagazeta.com [dostęp 2018-12-09].