Wiszniów - prehistoria

W czasie badań powierzchniowych  - jak czytamy w "Dziejach miejscowości gminy Mircze..." - przeprowadzonych w ramach Archeologicznego Zdjęcia Polski (AZP) odkryto na terenie Wiszniowa 43 stanowiska archeologiczne z wieloma cennymi zabytkami. Do najstarszych należą pochodzące ze środkowego neolitu (kultura pucharów lejkowatych 4200-2900 r. p. Ch.). Zabytki z tego okresu to fragmenty naczyń glinianych  czy kilka łupków krzemiennych oraz tłuk z rdzenia krzemiennego. Z epoki wczesnego brązu (2200-1600 r. p . Ch.) pochodzi 26 stanowisk, w których znaleziono ceramikę, półfabrykant siekiery, drapacz, skrobacz, odłupki i zgrzebło. Z epoki środkowej i późnej epoki brązu pochodzi 7 stanowisk, na których znaleziono fragmenty naczyń glinianych, przęślik czy być może toporek kamienny (kultura łużycka 1200-400 r. p. Ch.). Z tzw. okresu rzymskiego (I - poł. V w.) pochodzi 7 stanowisk archeologicnzych gdzie odnaleziono fragmenty ceramiki. Okres osadnictwa wczesnośredniowiecznego (VII-VIII w.) reprezentują fragmenty naczyń. Nieco więcej zabytków pochodzi z okresu X-XIII w.  

Bibliografia:

1.Dzieje miejscowości gminy Mircze, powiat hrubieszowski, J. Niedźwiedź, E. Niedźwiedź, E. Prusicka- Kołcon, M. Kołcon, L. Szopiński, Mircze - Zamość 2008;

Wiszniów na mapach z XVIII, XIX wieku i współcześnie

Wiszniów można znaleźć na wielu mapach, ale takie porównanie dwóch map, dawnej i współczesnej, dużo bardziej obrazuje jak wiele zmian zaszło w Wiszniowie. Dawny majątek ziemski wraz z dworem i parkiem, zabudowa drewniana, wiatraki nie istnieją. Największe spustoszenie to początek wieku XX, czyli dwie wojny światowe oraz wojna polsko - bolszewicka. Wiszniów kilkakrotnie był palony, równany z ziemią. A jedynymi milczącymi świadkami dawnych wydarzeń i dawnego życia w Wiszniowie zostały kościół, budynek starej szkoły, groby na cmentarzach, przydrożne krzyże czy stary drzewostan. 

Galizien und Lodomerien (1779–1783) - First Military Survey

 

Habsburg Empire (1869-1887) - Third Military Survey (1:75000)

Bibliografia:

1. Mapa Galizien und Lodomerien (1779–1783) - First Military Survey https://mapire.eu/en/synchron/firstsurvey-galicia/?bbox=2658907.137387676%2C6546963.012873933%2C2663445.585942108%2C6549829.401434626&map-list=1&layers=osm%2C144&right-layers=osm

2. Mapa Habsburg Empire (1869-1887) - Third Military Survey (1:75000)https://mapire.eu/en/synchron/thirdsurvey75000/?bbox=2658907.137387676%2C6546963.012873933%2C2663445.585942108%2C6549829.401434626&map-list=1&layers=osm%2C43&right-layers=osm

Akt nadania Wiszniowa Mikołajowi Mnichowi.

Jedna z pierwszych wzmianek o Wiszniowie pochodzi z 1435 roku, kiedy to książę mazowiecki Kazimierz, władający ziemią bełską, nadał wieś Mikołajowi Mnichowi z Grąbca, marszałkowi swego dworu. Działo się to w Uhrynowie 16 czerwca 1435 roku. Mikołaj Mnich, nazywany też Mikołajem z Wiszniowa, wymieniany jest jako pierwszy znany właściciel Wiszniowa. 

Akt nadania Wiszniowa Mikołajowi Mnichowi z 1435 roku

Bibliografia:
1. [Kazimierz książę mazowiecki nadaje Mikołajowi de Grampcz (z Grąbiec?) marszałkowi swego dworu wsie: Wiszniów i Manastir w powiecie bełskim oraz Nowe Sioło i Szyczewo w powiecie lubaszowskim na wieczyste posiadanie]https://polona.pl/item/kazimierz-ksiaze-mazowiecki-nadaje-mikolajowi-de-grampcz-z-grabiec-marszalkowi-swego,NTgwMjEyNjM/0/#info:metadata
2.  Wiesław Bondyra, Słownik historyczny miejscowości województwa zamojskiego, Lublin - Zamość 1993, oai:biblioteka.teatrnn.pl:8806
3. Marcin Piotrowski „Grodzisko w Posadowie i jego konekst” [w] "Rocznik Tomaszowsk"i 4, 2015, s. 21-22. http://www.ttr-tomaszow.pl/rt/rt_2015.pdf?fbclid=IwAR2HxJaiQl5EyALQsm52ukBlhRSFd_OmqIT4kTQ4KaH0HsKgFiyKlxbc_yE

Wiszniów w XVI wieku

W serii: "Źródła Dziejowe (Warszawa); t. 18,1; Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym; t. 7, cz. 1, Ziemie ruskie: Ruś Czerwona" Aleksandra Jabłonowskiego z 1902 roku odnaleźć można informacje o Wiszniowie. Obie dotyczą podatków i sytuacji gospodarczej. Właścicielem ziemskim w 1578 był Makosiej, a Wiszniów w roku 1531 należał do parafii rzymskokatolickiej w Nabrożu, co też zostało odnotowane.

 

 

Bibliografia:
1. A. Jabłonowski,"Źródła Dziejowe (Warszawa) ; t. 18,1; Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym; t. 7, cz. 1, Ziemie ruskie: Ruś Czerwona", Warszawa 1902. http://bc.wbp.lublin.pl/dlibra/docmetadata?id=8929&from=pubstats&fbclid=IwAR2VJ12AQijcif-Lu3FRQFuBNQhp9-nLANLrmyG-4Yut2iDaBW1dIYjFDC8